จี้จ๋า
จนถึงตอนนี้ อุ้มก็ยังไม่เชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลย
ในหัวอุ้ม มีแต่ภาพของจี้ตลอดเวลา
ภาพของจี้ที่มานอนบนตัก
ภาพของจี้ที่มองกัดถุงเท้า
ภาพของจี้ที่ฉี่ใส่บนที่นอนของพ่อกับแม่
ภาพของจี้ที่พยายามวิ่งขึ้นบันไดให้ได้ เพื่อที่จะตามอุ้มขึ้นไป
ภาพของจี้ที่มานั่งเกยคางบนตักเวลาอุ้มกินข้าว
ภาพของจี้ที่มานั่งทำตาแป๋วใส่แม่ เวลาแม่นั่งกินข้าวอยู่เก้าอี้
ภาพที่จี้มานั่งบนตักอุ้ม เวลาเรานั่งรถไปเที่ยวด้วยกัน
ภาพที่จี้พยายามแย่งที่นั่งของเจี้ยว เพราะทำเลตรงนั้นทำให้มองเห็นวิวได้
ภาพทุกภาพของจี้ วนเวียนอยู่ในสมองของอุ้มตลอดเวลา
และภาพที่โหดร้ายที่สุดในเมื่อวานคือ
..ภาพที่จี้คลานจากกลางถนน เพื่อมานอนตายในบ้าน
และภาพสุดท้ายคือภาพที่จี้คออ่อนและลิ้นจุกปาก
และภาพสุดท้ายของสุดท้ายจริงๆ คือภาพที่จี้มองหน้าอุ้มและหมดลมหายใจ
จี้จ๋า อุ้มคิดถึงจี้เหลือเกิน
วันนี้ตอนเช้าไปโรงเรียน ไม่มีจี้มานั่งส่งที่หน้าบ้าน
ไม่มีจี้ให้หอมให้กอด ก่อนไปโรงเรียน
ตอนเย็นพอกลับมา
มองที่ประตูบ้านก็มีแต่เต้าเจี้ยวที่นั่งคอยอยู่
ไม่มีจี้ที่มองยืนมองหน้าเพื่อรออ้อมกอดจากอุ้ม
จี้จ๋า อุ้มเหงาเหลือเกิน
อะไรๆ ก็ดูว่างเปล่าไปหมดพอโลกใบนี้ไม่มีจี้
จี้จ๋า จี้รู้รึป่าว วันนี้เต้าเจี้ยวไม่แตะอาหารเลย
เจี้ยวก็คงคิดถึงจี้เหมือนอุ้ม
เจี้ยวไม่มีเพื่อนเล่นแล้ว
จี้จ๋า อุ้มอยากกอดจี้ อยากหอมหัวจี้ อยากหอมแก้มจี้
อยากอุ้มจี้มานอนข้างๆ มาหนุนแขนอุ้ม
จี้จ๋า อุ้มขอโทษนะ ขอโทษที่อุ้มดูแลจี้ไม่ดีพอ
อุ้มขอโทษ อุ้มคิดถึงจี้เหลือเกิน
อุ้มร้องไห้ตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นจนถึงค่ำ
ตอนดูละครอุ้มก็ยังร้อง ตอนทำการบ้านภาพจี้ก็โผล่เข้ามา
ตอนนอน อุ้มต้องนอนไปพร้อมกับน้ำตาและความว่างเหล่าที่แสนเจ็บปวด
ตื่นนอนขึ้นมาน้ำตาก็ไหล
อาบน้ำอยู่ก็ร้องไห้โฮ
ไปถึงโรงเรียน น้ำตามันไหลมันหยุด
เพื่อนๆในห้องก็ต่างมารูปหัวมาจับมือมากอดไว้
บางคนก็น้ำตาไหลออกมา
พอเรียนคาบที่ 3 อุ้มก็ร้องไห้อีก
ตอนเย็นพอพ่อไปรับกลับบ้านอุ้มก็น้ำตาไหล
นั่งเขียนบล็อกหน้านี้ถึงจี้อุ้มก็ร้องไห้
จี้จ๋า ขอให้จี้เข้าใจอุ้มกับทุกๆคนในบ้านบ้างนะ
ว่าทุกคนไม่มีใครอยากให้เป็นแบบนี้
ทุกคนคิดถึงจี้ สงสารจี้ใจจะขาด
และทุกๆคนก็รักจี้ เหมือนลูกคนหนึ่ง
เต้าเจี้ยวก็เหมือนกัน…
ปล. รักและคิดถึงจี้ที่สุด
