หลังจากได้อ่านหนังสือเรื่องเพลงรักประกอบชีวิตของนิ้วกลม(เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้)อีกครั้ง ทำให้ในวันนี้ มีความรู้สึกอยากไปรื้อฟื้นภาพความหลังกับเขาบ้าง เลยไปหยิบกล่องที่รวมไดอารี่เล่มเก่าๆไว้ ไดอารี่เล่มแรกในชีวิของฉันเกิดขึ้นตอนสมัยป.4 มันเกิดมาจากการที่ถูกคุณครูสั่งเขียนให้ การเขียนไดอารี่ในสมัยนั้นค่อนข้างราบเรียบและไร้แก่นสาร อ่านแล้วก็ตลกในความไร้เดียงสาของตัวเองจริงๆ การเขียนไดอารี่ในสมัยยังเยาว์นั้น ส่วนใหญ่จะเขียนเรื่องราวที่ทำในชีวิตประจำวัน เขียนแต่สิ่งที่ทำ ปราศจากความรู้สึกหรือความคิดใดๆทั้งสิ้น ถึงมี ก็มีน้อยมาก แทบไม่มีเลย.. ฉะนั้นการเขียนไดอารี่อย่างเป็นจริงเป็นจังเริ่มขึ้นตอน ม.1 คราวนี้ฉันไม่ได้เขียนมันเพราะถูกใครสั่งแล้ว แต่ฉันเขียนมันขึ้นมาจากใจของฉันเอง ฉันพบว่าไดอารี่ทุกเล่มของฉัน(ตอนนี้รวม 8 เล่มแล้ว) ส่วนใหญ่จะเขียนแต่เรื่องราวของคนที่ชอบ (ซึ่งสมัยนั้นคิดเอาเองว่ามันคือความรักที่โครตจะยิ่งใหญ่) จนถึงปัจจุบันก็ยังคงเป็นเช่นนั้น แต่สองเล่มล่าสุด ดูจะเป็นเรื่องราวของความรักที่ดูสวยงามมากกว่า เริ่มแทรกความรู้สึก และมีการแสดงความคิดเห็นในเรื่องต่างๆ ไม่น่าเชื่อว่า ยิ่งโตขึ้น ความรักฉันยิ่งใสขึ้น ยิ่งบริสุทธิ์ขึ้น ซึ่งแตกต่างกับความรักในสมัยก่อนอย่างสิ้นเชิง ขนาดฉันเขียนมันขึ้นมาเอง และอ่านมาเอง ฉันยังรู้สึกเกลียดและขยะแขยงตัวเองเลย เพราะมีหลายเรื่องที่ฉันลืมไปแล้ว เรื่องราวร้ายๆ ความพูดร้ายๆ ที่ตอนนั้นไม่รู้ว่าฉันทนอยู่กับมันได้ยังไงกัน อ่านแล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเทิดทูนสิ่งมีชีวิตอย่างเพศตรงข้ามเสียเหลือเกิน โดนหลอกแล้วหลอกอีก หลอกใช้ หลอกขอเงิน หลอกให้เชื่อใจ หลอกด่า แล้วแต่ละประโยคที่ด่ามันเจ็บแสบทั้งนั้น ซึ่งฉันเชื่อว่า ถ้าฉันได้เจอประโยคเหล่านั้นในตอนนั้นฉันคงรับมันไม่ไหวแน่ๆ และไม่รู้ว่าตอนนั้นฉันทนความพูดที่ไร้หัวใจเหล่านั้นไปได้อย่างไร เขาทั้งไล่ ทั้งด่า ทั้งตะคอก [...]
