วันนี้คงเป็นอีกวัน.. ที่ฉันได้นั่งย้อนเวลาไปกับเรื่องราวต่างๆในอดีต ปิดเทอมมาเกือบเดือนแล้ว ฉันก็ยังคงใช้ชีวิตแบบซ้ำๆเดิมๆวนไปวนมา ไม่ได้มีแก่นสารหรือเป็นประโยชน์แก่เพื่อนมนุษย์หรืออย่างไรเลย ตั้งแต่กลับมา ก็เพิ่งได้ออกไปเจอกับเพื่อนเก่า(ซึ่งไม่ครบแก๊งด้วย!!!) แค่ครั้งเดียวเอง ทุกครั้งที่นั่งดูรูปเก่าๆ ฉันคิดถึงเหลือเกิน… คิดถึงช่วงเวลาดีๆเหล่านั้นเหลือเกิน.. ไม่รู้ทำไมว่าช่วงชีวิตของฉันในตอนนี้ ปีนี้ ถึงได้คิดถึงแต่เรื่องราวเก่าๆ และชีวิตช่วงนี้ในปีที่แล้วเหลือเกิน อาจเพราะปีที่ผ่านมา เป็นปีที่มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย เพราะมันมีทางแยก ที่ให้ฉันต้องเลือกเดิน มีปัญญาและอุปสรรคที่ให้ฉันต้องแก้ และฝ่าฟันมันมาให้ได้ มีเรื่องราวใหม่ๆ สถานที่ใหม่ๆ ผู้คนใหม่ๆ การใช้ชีวืตแบบใหม่ๆ ให้ฉันให้ลอง ให้ฉันได้ทำ การเปลี่ยนผ่านจากเด็กมัธยมที่ไร้จุดหมายและเพียงสนุกไปวันๆ มาเป็นนิสิตของมหาวิทยาลัย ที่มีอะไรให้ทำมากมาย (ได้เป็นเฟรชชี่ที่พี่ๆก็รัก พี่ๆก็โอ๋) แน่นอนว่าชีวิตวัยนี้ สิ่งที่คิดถึงไม่ใช่มีเพียงแต่แค่ตัวเอง ครอบครัวและเพื่อนฝูงเท่านั้น แต่ยังมีเพื่อนมนุษย์ ประเทศชาติ และโลกให้เราต้องคิดถึงพวกเขาอีกมาก โลกมันได้กว้างใหญ่ขึ้นแล้วจริงๆ ฉะนั้นพอได้กลับมาสู่โลกเล็กๆ ที่บ้านแสนอบอุ่นหลังเดิมๆ มันก็อดไม่ได้ที่เราอยากจะทำตัวให้กลายเป็นเด็กน้อยอีกครั้ง ที่ไม่ต้องคิดถึงปัจจุบันหรืออนาคต อยู่ในโลกของวัยเยาว์ ที่มีแต่เราและครอบครัว และความทรงจำที่งดงามที่มันอาจไม่ได้เติบโตหรืองอกงามขึ้น แต่เราก็ยังคงหล่อเลี้ยงมันไว้ ให้มันงดงามดังเดิมตลอดไป ที่ไม่ว่าจะหวนคิดถึงมันเมื่อไหร่ ก็จะมีรอยยิ้ม(บนคราบน้ำตาของความคะนึง) หากจะให้ฉันเขียนถึงทุกสิ่งที่ฉันคิดถึงพรุ่งนี้เช้าก็คงยังเขียนไม่จบ เพราะฉันนั้นมีความทรงจำดีๆกับทุกๆคนและทุกๆสิ่งมากมายเสียเหลือเกิน แน่นอนว่า mybestfriend อย่างกานต์ [...]
